Wraz z podbijaniem przez nie Bałkanów w XV wieku krajami ze względu na swoje położenie geograficzne postrzeganymi jako obarczone zadaniem obrony ziem chrześcijańskich były Księstwa Naddunajskie, Królestwo Węgier i ziemie monarchii habsburskiej; Polska nie znajdowała się na głównym torze ekspansji tureckiej w głąb Europy. Za szerzyciela i obrońcę chrześcijaństwa przed poganami uważało się, przy poparciu Kurii Rzymskiej, także państwo zakonu krzyżackiego. Piśmiennictwo dyplomatyczne papiestwa prowadzone było po łacinie, więc kraje narażone na agresje armii innowierców w wystąpieniach odwołujących się do ich położenia na wschodnich i południowych obrzeżach chrześcijaństwa posługiwało się retoryką bogatą w łacińskie zwroty przenośne dotyczące obronnej terminologii militarnej. Obok architektonicznych elementów obronnych, takich jak mur (murus), twierdza (arx), szaniec (propugnaculum), przedmurze (antemurale), występowały takie określenia jak tarcza (scutum) czy pancerz (lorica).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Przedmurze chrześcijaństwa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.