Wraz z podbijaniem przez nie Bałkanów w XV wieku krajami ze względu na swoje położenie geograficzne postrzeganymi jako obarczone zadaniem obrony ziem chrześcijańskich były Księstwa Naddunajskie, Królestwo Węgier i ziemie monarchii habsburskiej; Polska nie znajdowała się na głównym torze ekspansji tureckiej w głąb Europy. Za szerzyciela i obrońcę chrześcijaństwa przed poganami uważało się, przy poparciu Kurii Rzymskiej, także państwo zakonu krzyżackiego. Piśmiennictwo dyplomatyczne papiestwa prowadzone było po łacinie, więc kraje narażone na agresje armii innowierców w wystąpieniach odwołujących się do ich położenia na wschodnich i południowych obrzeżach chrześcijaństwa posługiwało się retoryką bogatą w łacińskie zwroty przenośne dotyczące obronnej terminologii militarnej. Obok architektonicznych elementów obronnych, takich jak mur (murus), twierdza (arx), szaniec (propugnaculum), przedmurze (antemurale), występowały takie określenia jak tarcza (scutum) czy pancerz (lorica).