W polskiej literaturze staropolskiej używano przede wszystkim zwrotów łacińskich, a ich spolszczanie następowało stosunkowo późno, bo dopiero od końca XVII wieku.
Od początków Rzeczypospolitej Obojga Narodów po wiek XVIII sama idea przedmurza (puklerza, tarczy itp.) chrześcijaństwa służyła z jednej strony „polskiej racji stanu jako argument w pozyskiwaniu funduszy oraz posiłków zza granicy w walce z nieprzyjaciółmi”, a z drugiej, jako wpisany w sarmacką mentalność mit, wzmacniała ducha narodowego. „Teza o szczególnej roli Polski w obronie przed obcymi religijnie i kulturowo ludami i państwami” stała się jednym z elementów XIX-wiecznej koncepcji mesjanizmu polskiego, a ideę Polski jako przedmurza i jej misji wobec narodów Europy utrwaliła polska literatura romantyczna. Polską przeszłość narodową gloryfikowała także późniejsza literatura historyczna (np. Henryk Sienkiewicz) i malarstwo historyczne (np. Jan Matejko). Pod zaborami postrzeganie przez Polaków pozycji Polski jako przedmurza wiary i kultury Zachodu służyło wzmacnianiu uczuć narodowych i wkroczyło w obręb trwałej narodowej i państwowej mitologii. Jest ona nadal obecna nie tylko w politycznej i narodowościowej propagandzie, ale i w powszechnej świadomości narodowej. Skłonność do przypisywania określenia ‘przedmurze chrześcijaństwa’ wyłącznie Polsce może być widoczne np.