W tekstach staropolskich, aby metaforą przedstawić obronną rolę szlacheckiej Rzeczypospolitej, posługiwano się różnymi terminami łacińskimi. Obok porównań do architektonicznych elementów obronnych, takich jak mur (murus), twierdza (arx), szaniec (propugnaculum) czy przedmurze (antemurale), odwoływano się do takich określeń jak tarcza (scutum), puklerz (clipeus) czy pancerz, napierśnik (lorica). Zdaniem Tazbira, metaforycznym antemurale i jego polskimi pochodnymi „szafowano nader hojnie”, a ich desygnatami były osoby lub obszary geograficzne. Przykłady desygnatów osobowych: włoski humanista Francesco Filelfo obdarzył Władysława III Jagiellończyka w liście (po łacinie) skierowanym do niego tuż przed bitwa pod Warną (1444) tytułem Christianae Reipublicae propugnaculum (przedmurze całej rzeczypospolitej chrześcijańskiej); Jan Jurkowski na początku XVII wieku mówił o królu Zygmuncie III jako o powołanym na „tarczę i mur niezłomny od bestyj pogańskich”;