Wyjaśnienie statusu niemieckiego panowania nad tym obszarem wśród mocarstw europejskich zajęło trochę czasu, zwłaszcza z powodu sprzeciwu Brytyjczyków. Jednak w kwietniu 1884 roku Bismarck polecił niemieckiemu konsulowi ogłosić „Lüderitzland” (jak zaczęto nazywać posiadłości Lüderitza w Afryce Południowo-Zachodniej) terenem znajdującym się pod „ochroną” Rzeszy Niemieckiej. Lüderitz systematycznie rozszerzał wpływy Niemiec na terytorium Afryki Południowo-Zachodniej, aż do 1885 roku tylko jedno plemię – Witboois – nie zawarło żadnego porozumienia z Niemcami.

Chociaż reńscy misjonarze, kupcy i inni Europejczycy byli obecni na tym obszarze od lat 30. XIX wieku, dopiero wraz z pojawieniem się niemieckich roszczeń do Afryki Południowo-Zachodniej niemieckie osadnictwo na tym terytorium rozwinęło się na dobre. Do 1903 roku w protektoracie przebywało około 4682 europejskich osadników, z czego prawie 3000 stanowili Niemcy, głównie w miastach Lüderitz, Swakopmund i Windhoek.