Pojawienie się osadnictwa niemieckiego na dużą skalę spowodowało również zmiany w traktowaniu rdzennych ludów Herero i Nama przez Europejczyków; miejscowi spotykali się z coraz większą dyskryminacją prawną i wywłaszczaniem ziemi na rzecz europejskich osadników.
Bunt W 1903 roku plemiona Khoi i Herero wznieciły bunt, w którym zginęło około 120–150 niemieckich osadników, a wiele ofiar było torturowanych i okaleczanych przed śmiercią. Z Niemiec wysłano wojska, aby przywrócić porządek, ale te jedynie rozproszyły rebeliantów pod wodzą wodza Samuela Maharero. W słynnym liście do Hendrika Witbooi, wodza plemienia Namaqua, Maharero starał się zorganizować bunt przeciwko Niemcom, jednocześnie budując sojusze z innymi plemionami, wołając: Zgińmy w walce!. Herero przeprowadzili kampanię partyzancką, przeprowadzając szybkie operacje typu „uderz i uciekaj”, a następnie wtapiając się w dobrze znany teren, uniemożliwiając Niemcom uzyskanie przewagi dzięki nowoczesnej artylerii i karabinom maszynowym. Decydująca bitwa rozegrała się 11 sierpnia 1904 roku w górach Waterberg. Wódz Maharero wierzył, że jego sześciokrotna przewaga liczebna nad Niemcami pozwoli mu zwyciężyć w ostatecznym starciu. Niemcy mieli jednak czas na przygotowanie artylerii i ciężkiego uzbrojenia.