W latach 30. XX wieku był zwolennikiem włoskiego faszyzmu, wskazując jednak na różnice między nim a nacjonalizmem ukraińskim. Według Jewhena Onackiego faszyzm to nacjonalizm narodu państwowego, wrogiego wszelkim irredentystom, gotowego poświęcić wszystko i wszystkich dla swojego już stworzonego państwa. Nacjonalizm ukraiński natomiast to nacjonalizm narodu niepaństwowego, który żyje jedynie irredentyzmem i jest gotowy poświęcić wszystko i wszystkich, by zniszczyć te państwa, które nie pozwalają mu istniećPor. J. Onaćkyj, Łysty z Italiji. Deszczo pro faszyzm, „Rozbudowa Naciji” 1928, nr 3, s. 95. Jako przedstawiciel Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów we Włoszech był najbardziej aktywnym propagandzistą doświadczeń faszystowskich (oficjalnie wstąpił do OUN w 1930 r.). Publicysta podkreślał, że to nie faszystowska praktyka wykorzystywania władzy państwowej najbardziej interesowała ukraińskich nacjonalistów, ale jej ideowe aspekty: niechęć do akceptacji uwarunkowań zewnętrznych, wola zwycięstwa, pragnienie duchowego odrodzenia i stworzenia nowego człowieka, jedność narodowa ponad interesami partyjnymi, klasowymi i regionalnymi. W swoich artykułach wychwalał Mussoliniego i uzasadniał wyższość faszystowskiego państwa korporacyjnego, podporządkowującego sobie wszystkie siły społeczne, nad państwem liberalno-demokratycznym.