Podobnie jak Wiktor Poliszczuk, Grzegorz Rossoliński-Liebe zalicza Onackiego do takich ideologów, jak Dmytro Doncow, Mykoła Sciborśkyj i Wołodymyr Martyneć, którzy doprowadził do wypracowania ukraińskiej formy faszyzmu. Onacki uważał nazizm za imperialistyczny, rasistowski i antychrześcijański, w przeciwieństwie do faszyzmu, jednak Niemcy ze względów geopolitycznych pozostawały dlań głównym sojusznikiem politycznym Ukraińców. Melnykowcy nawet po operacji Barbarossa i rozpoczęciu okupacji ziem ukraińskich Niemców zamierzali pozostawać lojalnymi sojusznikami III Rzeszy.
W latach 1936–1940 był profesorem (1936) na , gdzie nauczał języka ukraińskiego. Od 1940 do 1943 r. wykładał na Uniwersytecie Rzymskim.
29 września 1943 r., po kapitulacji Włoch, został aresztowany przez władze niemieckie (Gestapo). Był przetrzymywany w więzieniu w Rzymie (), w Berlinie oraz w Oranienburgu (KL Sachsenhausen). Powodem aresztowania Onackiego była krytyka nazizmu oraz – jak sam wspominał – potępianie na forum Związku Dziennikarzy Zagranicznych zbrodni hitlerowskich wobec narodu ukraińskiego na terenach okupowanych przez Niemców (m.in. Komisariat Rzeszy Ukraina).