Wniosek został poparty przez pułkownika Juliusza Rómmla, a później zatwierdzony przez Naczelnego Wodza, marszałka Polski Józefa Piłsudskiego. Po demobilizacji III Korpusu (10 czerwca) przyjechał do Warszawy, gdzie stanął na czele komitetu pułkowego – komórki mającej utrzymywać więzi koleżeńskie między oficerami byłego 7 pułku ułanów w celu jego odtworzenia.

12 grudnia 1918 objął dowództwo 1 szwadronu jazdy wojewódzkiej warszawskiej odsieczy Lwowa. 18 grudnia został przyjęty do Wojska Polskiego z byłego III Korpusu Polskiego i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia rotmistrza i z dniem 9 grudnia tego roku przydzielony do Ochotniczego Oddziału Odsieczy LwowaDz. Rozk. Wojsk. Nr 2 z 12 stycznia 1919, poz. 51.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 3 z 14 stycznia 1919, poz. 123.. 26 grudnia 1918 na czele 1 szwadronu wyjechał na front do Lwowa. Po przybyciu otrzymał rozkaz zajęcia wsi Zboiska i objęcia dowództwa odcinka przy rogatce żółkiewskiej. Podporządkowano mu dwie kompanie 30 pułku piechoty, oddział ochotniczy „Bema” i ochotniczą Legię Kobiet. Przez blisko miesiąc podległy mu oddział bronił odcinka, prowadząc ciągłe utarczki z Ukraińcami. 29 stycznia 1919 wrócił z szwadronem do Warszawy, gdzie został włączony do I dywizjonu majora Rudnickiego, który 19 lutego został przemianowany na 12 pułk ułanów.