9 maja w składzie I dywizjonu wyjechał na front do Małopolski Wschodniej.
Od sierpnia 1919 walczył na wojnie z bolszewikami. W listopadzie 1919 został z pułkiem wycofany z frontu na Kujawy. W styczniu 1920 wziął udział w obejmowaniu Pomorza. 10 lutego 1920 w Pucku był świadkiem zaślubin Polski z morzem. Później pełnił służbę graniczną w rejonie Kościerzyna-Kartuzy. Od kwietnia 1920 ponownie walczył przeciwko bolszewikom na froncie wołyńskim. W drugiej połowie lipca dowodził grupą kawalerii utworzoną z resztek 3 Brygady Jazdy.
4 sierpnia 1920 objął dowództwo 12 pułku ułanów. 16 sierpnia zdał dowództwo majorowi Zbigniewowi Brochwicz-Lewińskiemu. 20 sierpnia były dowódca Grupy Operacyjnej Jazdy, generał podporucznik Jan Sawicki wydał o nim następującą opinię: „Nerwowy, na dowódcę pułku w polu nie nadaje się”. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.