Irak Władze irackie już od lat 30. XX wieku podejmowały się przeprowadzenia polityki arabizacji w północnej części państwa; w jej wyniku ludność asyryjska, kurdyjska i turkmeńska miałaby zostać wysiedlona na rzecz zasiedlenia terenów ludnością arabską. Polityka ta nasiliła się w latach 70., niedługo po ustanowieniu regionu autonomicznego w Kurdystanie; władze Iraku motywowały swoje działania koniecznością wzmocnienia kontroli państwa nad znajdującymi się na tym terenie złożami ropy naftowej oraz żyznymi ziemiami.
Ludność niearabska była pod groźbą wysiedlenia, przymuszana m.in. do odbycia rzekomo dobrowolnej służby w organizacjach paramilitarnych lub do wstąpienia do Partii Baas. Ofiary przesiedleń były wywożone do centralnej i południowej części Iraku; wielu Kurdom udało się znaleźć schronienie w sąsiednim Iranie, z kolei Asyryjczycy osiedlali się na terenie Europy i w Stanach Zjednoczonych. Do przesiedleń przyczyniła się także antykurdyjska operacja Al-Afnal, uznana za ludobójstwo;