przeprowadzona została w 1988 roku, poza ramami polityki arabizacji – w interesie władz irackich były masowe przesiedlenia ludności niearabskiej, co miało ułatwić prowadzenie tejże polityki.
Uprawiane przez nie–Arabów ziemie znacjonalizowano, następnie dzierżawiono sprowadzonym arabskim rolnikom. Ponadto władze finansowały nieruchomości znajdujące się w północnym Iraku, co miało przekonać Arabów do osiedlania się w tym regionie. Arabizacja trwała do upadku dyktatury Saddama Husajna w 2003 roku; wiązało się to z opuszczeniem północnego Iraku przez większość ludności arabskiej oraz ponownym zasiedlaniem terenu przez m.in. Kurdów. Część Arabów postanowiła jednak nie opuszczać północy ze względu na nabycie gospodarstw domowych na północy państwa; doprowadziło to do konfliktów z ludnością kurdyjską, która próbowała odzyskać swoje domostwa. Dochodziło nawet do sytuacji, w których Kurdowie dopuszczali się gróźb karalnych względem arabskich mieszkańców, co miało na celu zmusić ich do opuszczenia miast;