Sztuka współcześnie uchodzi za jedno z najlepszych dzieł w dorobku O’Neilla charakteryzujących się realizmem, a oryginalna inscenizacja była określana cudem realistycznego aktorstwa i scenografii. Jak pisał Thomas S. Hischak, autor książki 100 Greatest American Plays (2017), „to dzieło realizmu, jakie tylko O’Neill potrafił wyczarować. Sztuka emanuje atmosferą, a dialogi przeplatane są prymitywnymi wersami poetyckimi, odpowiednimi dla występujących w niej postaci”.
Wybrane wznowienia i ekranizacje Teatr thumb|Norweska adaptacja w w Oslo (data nieznana) thumb|Gwen Verdon jako Anna w musicalowej adaptacji (1957) Ze względu na pozornie optymistyczne zakończenie, Anna Christie jest mniej ponura i w związku z tym często wznawiana, m.in. przez ambitne zespoły teatralne w całych Stanach Zjednoczonych. 22 listopada 1929 w Teatrze Nowym miała miejsce polska premiera sztuki w reżyserii Wacława Radulskiego. Tytułową bohaterkę sportretowała Seweryna Broniszówna. W maju 1939 na scenie Wheeler Auditorium na kampusie Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley (Cal) wystawiano wznowienie, które reżyserował Edwin Duerr. Matta Burke’a sportretował początkujący aktor Gregory Peck, który zebrał krytyczne oceny;