zarzucano mu m.in. brak umiejętności. Latem 1941 Ingrid Bergman portretowała główną bohaterkę w reżyserowanym przez Johna Housemana wznowieniu; sztukę wystawiano w Santa Barbara i San Francisco w Kalifornii oraz w w stanie New Jersey. W jednej z recenzji prasowych napisano, że „[Bergman] nadała dramatowi O’Neilla poetycką interpretację, a robiąc to zyskała sobie miejsce w historii teatru Stanów Zjednoczonych”. Pozostałą część obsady uzupełnili J. Edward Bromberg (Chris Christopherson), (Matt Burke) i Jessie Bosley (Marthy Owen). W 1952 spektakl w reżyserii powrócił na Broadway – pierwszy raz po ponad trzydziestu latach. W rolę zgorzkniałej Anny wcieliła się Celeste Holm, a partnerowali jej Kevin McCarthy (Matt Burke), (Chris Christopherson) i (Marthy Owen). Chłodne przyjęcie ze strony krytyków nie przeszkodziło sztuce odnieść na tyle znaczącego sukcesu, że po dwóch tygodniach wystawiania jej w przeniosła się na kolejne dwa do mniejszego teatru. W 1955 w Meksyku wystawiono Annę Christie, którą reżyserował , a główną rolę zagrała Silvia Pinal. Od 14 maja 1957 do 24 maja 1958 w na Broadwayu wystawiano musical z muzyką , będący adaptacją Anny Christie. W roli Anny występowała Gwen Verdon, która została laureatką nagrody Tony za najlepszą rolę pierwszoplanową w musicalu.