Mieszkańcy getta przyjęli powołanie ŻSP z pewnym zaufaniem. Wizerunek formacji szybko jednak uległ pogorszeniu z powodu panującej w jej szeregach korupcji oraz brutalności funkcjonariuszy. Duże oburzenie wywołał udział ŻSP, na rozkaz Niemców, w łapankach do obozów pracy organizowanych wiosną 1941 roku. Formację tę zaczęto również postrzegać jako zdominowaną przez zasymilowanych Żydów, co jednak w dużej mierze nie odpowiadało rzeczywistości. Podczas wielkiej akcji deportacyjnej w lecie 1942 roku policjanci pomagali nazistom przy organizacji wywózek Żydów do obozu zagłady w Treblince. Większość z nich wykazała się wtedy dużą gorliwością, brutalnością i przekupstwem. Wydarzenia te uczyniły z ŻSP najbardziej znienawidzoną instytucję w getcie warszawskim. Wbrew wcześniejszym niemieckim gwarancjom bezpieczeństwa, w ostatniej fazie akcji deportacyjnej wielu policjantów zwolniono ze służby, a następnie wraz z rodzinami wywieziono do obozów w Treblince i na Majdanku.
Od czasu „Wielkiej Akcji” funkcjonariusze ŻSP byli celem ataków żydowskiego ruchu oporu. Jednocześnie zredukowana liczebnie formacja zaczęła tracić na znaczeniu. Ostateczna likwidacja ŻSP nastąpiła po wybuchu powstania w getcie warszawskim.