Ekologia thumb|left|Zwierzę zamieszkuje górskie, skaliste siedliska Siedliskiem ocelota andyjskiego są góry. Koty te zamieszkują tereny skaliste, prawie zupełnie pozbawione roślinności. Występują na wysokości od 650 do 5180 m n.p.m., jednak przeważnie na 3000–4000 m n.p.m., powyżej lasów. Z jednej strony sięga on stepów Patagonii na wysokości poniżej 1000 m, z drugiej strony zajmuje wysokogórskie tereny powyżej linii traw sięgające 4500 m, a jednego osobnika spotkano w Peru nawet na wysokości 5100 m. Tereny te są suche bądź półsuche, powyżej linii drzew pokryte niewielką roślinnością: kępami trawy, karłowatymi krzakami i mrozoodpornymi roślinami poduszkowymi. Te niegościnne tereny cechują się znaczną dobową amplitudą temperatur, a także mrozami w zimie. Pada mało. Zwierzęta trzymają się miejsc, gdzie dostępna jest woda i zdobycz. Ocelotowi andyjskiemu zdarza się zapuszczać na pustynie i tereny podmokłe. W efekcie jego zasięg jest pofragmentowany, związany ze skalistymi wysepkami odpowiadającego mu siedliska pośród nieodpowiedniego dlań krajobrazu. Wedle różnych badań zwierzę może żyć na od 1,4 do 6,7% swego zasięgu występowania.