Zwierzę wymaga ponad 50 km² by przeżyć. Zasięgi poszczególnych osobników oszacowano na 18,8 i 61,2 km² u samic i 59 km² u samca. Areały osobników przeciwnych płci znacznie na siebie zachodzą, a na terenach o dużym zagęszczeniu także w obrębie jednej płci. Mogą one zachodzić także na rewiry ocelota pampasowego. Ocelota andyjskiego spotyka się rzadko. W badaniach przyjmowano zagęszczenie 0,07 i 0,12 sztuk/km² w Argentynie, 0,02 sztuk/km² w Chile i 0,064–0,069 osobników/km² w Boliwii. W kolejnych badaniach po podzieleniu zasięgu zwierzęcia na 3 strefy równoleżnikowo uzyskano wyniki 0,048, 0,063 i 0,034 oceloty/km². Średnia wynosi 0,05 zwierzęcia na km².
Kotowate są hiperdrapieżnikami, ograniczającymi się w zasadzie wyłącznie do pokarmów mięsnych. Niemniej szczegółowa dieta ocelota andyjskiego nie została dobrze poznana. Prawdopodobnie poluje on na naziemne ptaki, niewielkie gryzonie bądź jaszczurki. W jednym z badań najczęściej jadł większą wiskaczę górską, w innym małe gryzonie: liściouchy, koszatnika pilchowatego i szynszyloszczura szarego. W środkowym Chile odnotowano też polowanie na zająca szaraka.
Ocelot andyjski zajmuje wąską niszę ekologiczną, którą dzieli częściowo z ocelotem pampasowym.