Kaplica Kaplica cmentarna jest neogotycką budowlą z cegły, na planie prostokąta z dwuspadowym dachem. Nad wejściem zwieńczona wieżą wbudowaną w korpus, a od zachodu zamknięta trójboczną apsydą. Kaplicę wybudowała w 1885, znana w Pabianicach, firma Józefa Hansa. Data budowy znajduje się na potężnej antabie drzwi wyjściowych. Pierwotnie kaplica była nieotynkowana z metalowymi oknami. W sierpniu 1939 roku otynkowano mur cmentarny wzdłuż ul. Kilińskiego i kaplicę. Po zakończeniu wojny na wieży zawieszono dzwon zabrany z mauzoleum na cmentarzu ewangelickim. Pierwotny dzwon pochodzący z „zapasów’ parafii staromiejskiej został skradziony przez Niemców podczas okupacji. W 1971 r. zabrano do konserwacji barokowy krucyfiks wiszący w kaplicy. Krzyż posiadający wartość zabytkową i artystyczną po odnowieniu umieszczono w kościele św. Mateusza i św. Wawrzyńca. Dzisiejszy wygląd wnętrza kaplica otrzymała w latach 1962-65. Zakład Kamienia Budowlanego w Łodzi wykonał marmurową posadzkę, boazerię i ołtarz. Mensa ołtarzowa wykonana została z piaskowca. Umieszczono w niej puszkę z relikwiami różnych świętych, ponieważ kaplica nie miała swojego patrona. Dopiero w 2014 roku kaplica została erygowana i nadano jej patrona św. Maksymiliana Kolbego.