Opowiadał się za powrotem do kraju króla Leopolda III.
16 sierpnia 1950, po rezygnacji premiera Jeana Duvieusarta, stanął na czele nowego rządu. W tracie jego urzędowania nastąpiła abdykacja Leopolda III i wstąpienie na tron Baldwina I (17 lipca 1951). Premier Pholien zdecydował również o udziale wojsk belgijskich w wojnie koreańskiej (w skałdzie Sił ONZ w Korei) oraz o wydłużeniu obowiązkowej służby wojskowej z 7 do 24 miesięcy. 15 stycznia 1952 na stanowisku premiera zastąpił go Jean Van Houtte (dotychczasowy minister finansów).
Pholien wszedł w skład nowego gabinetu, obejmując urząd ministra sprawiedliwości. 3 września tego samego roku podał się do dymisji, w następstwie przedterminowego zwolnienia z więzień (z polecenia ministra spraw wewnętrznych ) belgijskich kolaborantów i zbrodniarzy wojennych: (dowódcy w okresie okupacji niemieckiej) oraz (rottenführera Algemeene-SS Vlaanderen, nazywanego „katem z ”). Powrócił wówczas do wykonywania zawodu adwokata. Do 1961 pozostawał senatorem. W 1966 otrzymał honorowy tytuł .
Życie prywatne W 1914 ożenił się z Isabelle Dor (1890–1972), z którą miał jedną córkę. Był autorem felietonów w Le Soir oraz w La Libre Belgique. Zmarł 4 stycznia 1968.