Nie jest też chwytny, tylko kinkażu bowiem jako jedyny przedstawiciel swej rodziny i drapieżnych w ogóle ma chwyt na ogon. Niemniej ogon olingo może służyć utrzymaniu równowagi na drzewach. Innym oprócz kinkażu zwierzęciem, z którym można pomylić olingo, jest szopik dżunglowy, od którego jedne olingo skryty jest bardziej brązowy. Ponadto prążki na jego ogonie są znacznie słabiej widoczne. Słabiej prążkowany ogon odróżnia również olingo skrytego od olingo puszystoogonowego.

Systematyka thumb|left|Gatunki olingo wykazują drobne różnice w anatomii czaszki Olingo odkryte zostały późno, w latach 70. XIX wieku. Nowy gatunek ssaka opisał pod obecną nazwą brytyjski zoolog Oldfield Thomas w 1880 roku. Jako miejsce typowe podał on Sarayacu nad rzeką Bobonaza w górnym biegu rzeki Pastaza. Tereny te znajdują się w Ekwadorze. Holotyp, BMNH 80.5.6.37, obejmuje skórę i czaszkę dorosłej samicy.

Kolejni autorzy opisywali kolejne podgatunki, w sumie pięć. Wyróżniano później 3 podgatunki: B. a. alleni Thomas, 1880 (podgatunek nominatywny), B. a. medius Thomas, 1909, B. a. orinomus Goldman, 1912.