Niemniej wiedza o olingo pozostawała uboga, głównie z uwagi na niedługą historię badań i skryty tryb życia zwierzęcia, przekładające się na niewielką liczbę zebranych okazów. Do 2013 nie ukazał się żaden wyczerpujący przegląd rodzaju. Lukę tę uzupełnili Helgen i współpracownicy. Ich publikacja wydziela B. medius do odrębnego gatunku, do którego jako podgatunek włącza orinomus. Propozycję tę zaakceptowali inni autorzy i potwierdziły ją dalsze badania.
Zwierzę należy do rodzaju Bassaricyon, czyli olingo, wraz z kilkoma innymi gatunkami, takimi jak olingo puszystoogonowy czy olingo górski, a także opisany w 2013 Bassaricyon neblina. Odrębność rodzaju została dobrze potwierdzona. Należą one do rodziny szopowatych. Jej odrębność również została potwierdzona. Jej linia oddzieliła się około 21,4 miliona lat temu.
Autorzy opisu B. neblina wyróżniają prócz niego i olingo skrytego jeszcze 2 gatunki olingo. Wedle ich badań jako pierwsza oddzieliła się linia Bassaricyon neblina. Podział między olingo skrytym a Bassaricyon medius nastąpił 2,5–2,8 milionów lat temu, populacje rozdzielają Andy. Ich cytochrom b różni się w 6–7%.