Zlot czarownic na miotłach odbywa się w noc świętojańską, ale dzika horda leci na Amager w noc sylwestrową. Wszystkie marne poetki, poeci, muzycy, dziennikarze i artyści lecą w tę noc. Siedzą okrakiem na pędzlu lub piórze, bo stalowe pióro jest zbyt sztywne. Ole co roku widzi ten lot, choć nie chce zdradzać nazwisk uczestników. Jego krewna, handlująca rybami, uczestniczyła raz jako zaproszony gość. Twierdzi, że sama nie pisze, więc została przyniesiona.
Na początku goście śpiewają swoje własne piosenki. Każdy uważa swoją piosenkę za najlepszą, ale wszystkie brzmią tak samo. Potem występują gaduły i plotkarze rodzinni. Jest też pochlebca, który wszystko nazywa „znakomitym”. W pewnym momencie wyrasta ogromna grzybopodobna konstrukcja, to symbol całorocznych ich „dzieł”. Z grzyba wylatują iskry, to wszystkie zapożyczone myśli i pomysły, niczym fajerwerki.
Tego roku Ole wyrusza w duchową podróż w czasie. Widzi kamienie sprzed milionów lat, zanim powstała Arka Noego. Zastanawia się nad spadającymi gwiazdami jako symbolami dziękczynienia dla dobrych ludzi. Ostatecznie stwierdza, że jemu samemu nikt nie podziękuje, bo zasługuje tylko na tłuszcz, nie na atrament.