W grudniu 1929 został przeniesiony z 8 DP do 7 Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Poznaniu na stanowisko kierownika. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W sierpniu 1931 został przeniesiony do 73 pułku piechoty w Katowicach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W marcu 1935 został wyznaczony na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy 73 pp. 8 listopada 1935 inspektor armii, gen. dyw. Leon Berbecki wystawił mu następującą opinię za okres służby w 73 pp: „Wyrobiony i opanowany. Wypadek samochodowy wpłynął ujemnie. Powinien na parę lat odejść na spokojniejsze stanowisko. Koncepcja jasna i logiczna. Zdrowie nadwerężone wypadkiem samochodowym. Po ostatecznym wyzdrowieniu może się wyrobić na dcę pułku”. W sierpniu 1935 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisko kierownika Okręgowego Urzędu WFiPW. W 1939 pełnił służbę w Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie na stanowisku głównego inspektora.