Po kampanii wrześniowej 1939 został uwięziony przez sowietów. Jesienią 1941, po uwolnieniu, został przyjęty do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Od stycznia do maja 1942 był dowódcą 27 pułku piechoty. Następnie (do 10 marca 1945) pełnił służbę w Armii Polskiej na Wschodzie na stanowisku dowódcy Szkół Junackich. Powierzone mu dowództwo miało swoją siedzibę w , a następnie w Qastina i Barbara na terytorium ówczesnego Brytyjskiego Mandatu Palestyny. Podlegały mu wszystkie szkoły i gimnazja junackie oraz Szkoła Młodszych Ochotniczek. Później pełnił funkcję komendanta polskiego ośrodka Barletta-Trani we Włoszech.
Po zakończeniu wojny i demobilizacji pozostał w Wielkiej Brytanii na emigracji. Awansował na pułkownika w korpusie oficerów piechoty. Zmarł 1 listopada 1965 w Londynie i został pochowany na cmentarzu Gunnersbury.
Był żonaty z Zofią Julią z Bohdanowiczów (ur. 1897), z którą miał czworo dzieci: Halinę (ur. 1915), Zbigniewa (1921–1943), żołnierza Armii Krajowej, Andrzeja Krzysztofa, ps. „Marek” (1925–2002), plutonowego podchorążego Armii Krajowej, ożenionego z Marią Pełczyńską, i Agatę Wandę, ps. „Agusia” (1927–1944), sanitariuszkę.