Załoga była wycieńczona sztormem, zimnem, głodem i pragnieniem.
240px|thumb|right|Wodowanie szalupy „James Caird” zmodyfikowanej przez McNisha w rejs do Georgii Południowej, 24 kwietnia 1916 Wobec zbliżającej się zimy, pogarszającego się stanu zdrowia załogi i niewielkich szans na odnalezienie, Shackleton zaczął planować misję ratunkową do Georgii Południowej oddalonej o ponad 1287 km. Do podróży przystosowano szalupę „James Caird”. McNish wykonał wszystkie prace w wysoce niesprzyjających warunkach atmosferycznych, m.in. wzmocnił ożebrowanie i stępkę oraz zbudował „kabinę”, która była konstrukcją z elementów sań i przykryw skrzyń, i z inicjatywy McNisha pokryta płótnem. Shackleton, choć początkowo nastawiony sceptycznie, przyznał później, że bez tego płóciennego pokrycia nie przeżyliby podróży.
Na misję Shackleton dobrał pięciu innych uczestników wyprawy: Franka Worsleya (1872–1943), Toma Creana (1877–1938), marynarzy Timothy’ego McCarthy’ego i Johna Vincenta, oraz McNisha.