Opłaty za jej edukację były ponoszone przez członków jej dalszej rodziny, zgodnie z życzeniem jej matki.
Na początku swojej kariery zawodowej, wraz z całą swoją rodziną, dołączyła do Czadyjskiej Partii Postępu (fr. , w owym czasie zarządzaną przez François Tombalbaye’a. Kabo po raz pierwszy spotkała Tombalbaye’a w 1942, kiedy jej rodzina zwróciła się do niego o pomoc w ochronieniu kobiety przed procedurą okaleczenia żeńskich narządów płciowych. W 1962 PPT wybrało ją jako jedną z kandydatek w . Została pierwszą kobietą w historii kraju wybraną do parlamentu. Wspominała, że jej opinia była respektowana w parlamencie. Wspierała autorytarne zapędy Tombalbaye’a i jego administracji. Po rozwiązaniu przez niego parlamentu pozostała bardzo aktywną członkinią PPT.
Gdy we wczesnych latach 70. Tombalbaye rozpoczął w kraju rewolucję kulturową (podobnej do tej przeprowadzanej przez Mobutu Sese Seko w Zairze), Kabo odwróciła się od niego. Była przeciwniczką decyzji, która nakazała obowiązkowe obrzezanie wszystkich mężczyzn w kraju. Gdy Tombalbaye został zabity w trakcie rewolucji w 1975, Kabo kontynuowała pracę w ministerstwie edukacji do 1977. Podczas wojny domowej w 1979 uciekła ze stolicy do Doby, małego miasta na południu kraju;