podczas ucieczki utraciła cały dobytek. Gdy w 1982 władzę przejął Hissène Habré, uciekła do Republiki Środkowoafrykańskiej. Utrzymywała się z handlu żywnością w Bangi. Została również dyrektorką szkoły, do której swoje dzieci wysyłał André Kolingba. W 1987 przeprowadziła się do Francji jako uchodźczyni polityczna. W Europie poświęciła się edukacji dzieci z niepełnosprawnościami.

Powróciła do kraju w 1991, gdy władzę przejął Idriss Déby. Była członkinią organu, który miał za zadanie napisanie tekstu nowej konstytucji kraju. W latach 1991–1995 pełniła funkcję wiceprzewodniczącej parlamentu kraju. Po 2000 założyła komitet paralimpijski, którego była przewodniczącą.

Życie prywatne, pozostała działalność i śmierć W 1951 wyszła za mąż za nauczyciela, Juliena Djasgarala. Rozwiedli się, gdyż ten nie aprobował zaangażowania swojej żony w działania polityczne. W późniejszych latach Kabo wspominała go jako niewspierającego ją alkoholika. Doczekali się siódemki dzieci. Jej drugi mąż, Alphonse Ndoyengar Nodjimbang, był ministrem edukacji w administracji François Tombalbaye’a. Zmarła 13 czerwca 2019.

Przypisy

Kategoria:Parlamentarzyści Kategoria:Urodzeni w 1934 Kategoria:Zmarli w 2019 Kategoria:Czadyjscy politycy