Widzi Eleonorę Ulfeld w więzieniu, Hvitfeldta ginącego na morzu i pastora Hansa Egedego wśród Grenlandczyków. Ostatnia wizja ukazuje króla Fryderyka VI, którego serce staje się częścią duńskiego godła. Gdy synowa przychodzi po starca, chwali go za piękne dzieło i mówi, że twarz Holgera wydaje jej się znajoma. Starzec mówi, że widział tę niezwykłą postać podczas potyczki z Anglikami na redzie, gdy na statku walczył obok niego odważny mężczyzna a jego twarz wyrzeźbił tak, jak zapamiętał. Nikt nie wie, kim był ten mężczyzna i dokąd odszedł. To sam Holger przybył z zamku Kronborg w godzinie niebezpieczeństwa.
Synowa całuje dziadka i wraz z mężem siadają do kolacji. Starzec wspomina komedie Holberga, astronoma Tycho Brahe i rzeźbiarza Bertela Thorvaldsena. Wnuczek w łóżku widzi w wyobraźni Kronborg i samego Holgera, który niby śni, a czuwa. Holger napomina w snach, aby Duńczycy o nim pamiętali, bo powróci w godzinie próby.
Nad Sundem wstaje dzień, rozbrzmiewają salwy powitania, lecz Holger śpi. Ocknie się dopiero, gdy nadejdzie prawdziwe zagrożenie.
Galeria
Przypisy
Linki zewnętrzne Rękopis baśni
Kategoria:Literatura dziecięca i młodzieżowa Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1845