Szymon Rogoziński (ur. 22 grudnia 1907 w Łodzi, zm. 20 października 2000) – polski prawnik, działacz polityczny, pochodzenia żydowskiego. Autor wspomnień, obejmujących m.in. okres II wojny światowej.

Życiorys Urodził się w żydowskiej, religijnej, polskojęzycznej rodzinie. Był jednym z ośmiorga dzieci Michała i Szpryncy z domu Joel. W młodości działał w młodzieżowej organizacji syjonistycznej Jardenia. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Po wybuchu II wojny światowej pracował w łódzkim Judenracie, pod kierownictwem Chaima Rumkowskiego. Następnie wyjechał z rodziną do Warszawy. Trafiwszy to getta warszawskiego, zamieszkał u swojej rodziny i pracował w fabryce sztucznego miodu „Pszczółka”. Po wielkiej akcji deportacyjnej w 1942 pracował w szopie. W styczniu 1943 została deportowana jego żona. W tym samym roku, dzięki pomocy brata – Lutka, uciekł na aryjską stronę. Ukrywał się w Świdrze, następnie na Targówku i na Elektoralnej. Po wybuchu powstania warszawskiego, dołączył do niego w ramach oddziałów Polskiej Partii Socjalistycznej.