I wojna domowa w Liberii – pierwsza z dwóch wojen domowych w zachodnioafrykańskiej Liberii, trwająca od 1989 do 1997. Rosnące niezadowolenie z totalitarnych i skorumpowanych rządów Samuela Doego doprowadziło do wybuchu konfliktu zbrojnego, w którym Narodowo-Patriotyczny Front Liberii (National Patriotic Front of Liberia – NPFL) pod wodzą Charlesa Taylora zaatakował Liberię z terytorium Wybrzeża Kości Słoniowej i opanował większą część kraju w ciągu roku.

We wrześniu 1990 Doe został schwytany, poddany torturom i zamordowany przez Niezależny Narodowo-Patriotyczny Front Liberii (Independent National Patriotic Front of Liberia – INPFL), odłam NPFL pod wodzą . NPFL i INPFL zaczęły toczyć ze sobą walki o kontrolę nad stolicą kraju, Monrovią, a także z Siłami Zbrojnymi Liberii (Armed Forces of Liberia – AFL), Zjednoczonym Ruchem Wyzwolenia na Rzecz Demokracji w Liberii (United Liberation Movement of Liberia for Democracy – ULIMO) oraz innymi ugrupowaniami.

W 1995 doszło do krótkotrwałego zawieszenia broni, walki trwały jednak aż do zawarcia umowy pokojowej między głównymi stronnictwami w sierpniu 1996. W 1997 przeprowadzono wybory prezydenckie, w których zwyciężył Charles Taylor.