Pierwsza wojna domowa w Liberii pochłonęła ok. 150 tys. ofiar i spotkała się z interwencją ECOWAS oraz ONZ. Podczas wojny doszło do czystek etnicznych, a zniszczenia wojenne na wiele lat podkopały fundamenty wzrostu gospodarczego. Pokój nie okazał się trwały – po dwóch latach doszło do wybuchu drugiej wojny domowej w Liberii.

Tło i przyczyny Od uzyskania niepodległości w 1847 Liberia była krajem monopartyjnym, rządzonym przez Partię Prawdziwych Wigów, zdominowaną przez potomków amerykańskich niewolników (amerykańskich Liberyjczyków). Amerykańscy Liberyjczycy piastowali najważniejsze funkcje w państwie, kontrolowali armię, policję oraz służby bezpieczeństwa.

Od lat 50. XX wieku kraj przeżywał okres szybkiego wzrostu gospodarczego pod przywództwem prezydenta Williama Tubmana, w czym szczególną rolę odgrywało otwarcie na inwestycje zagraniczne oraz inwestycje w infrastrukturę. Był to jednak tzw. „wzrost bez rozwoju”, w którym rozwijały się tylko wybrane sektory, skupione na produkcji dóbr eksportowych. Eksport rudy żelaza oraz kauczuku zapewniał niemal połowę PKB. Jednocześnie jedna czwarta PKB trafiała za granicę jako dochód inwestorów zagranicznych.

Niepokoje w 1979