Zapewnienie podstawowych funkcji społecznych miasta oznacza, że mieszkańcy odległych od centrum dzielnic mogą je zrealizować w okolicy swojego zamieszkania (dochodząc w czasie 15 minut), co w istocie ma wpłynąć na jakość ich życia, jak i ogólną jakość życia w poszczególnych dzielnicach. Moreno wskazuje nie tylko na korzyści z radykalnego zmniejszenia czasu transportu, aby dotrzeć do potrzebnych usług, lecz także na aspekty środowiskowe, gospodarcze czy wreszcie społeczne wobec bliskości do podstawowych funkcji społecznych. Koncepcja ta z założenia ma więc stanowić pewien model rozwojowy dla miast, którego implementacja ma mieć równoległe konsekwencje na kilku płaszczyznach. Chodzi o to, by zwiększyć jakość życia w istniejących dzielnicach i obszarach zabudowy przez organizację terenów zielonych, punktów handlowo-usługowych i placówek publicznych, co dodatkowo ma zacieśnić relacje sąsiedzkie. Tym samym tworzone są w mieście pewne mikrokosmosy, czyli dzielnice, których mieszkańcy nie muszą opuszczać ich w celu zaspokojenia codziennych potrzeb. Tym samym poprawić powinna się jakość życia zarówno w samej dzielnicy jako wygodnym i zintegrowanym obszarze, jak i całym mieście, które, poprzez decentralizację, ma przede wszystkim zostać udrożnione komunikacyjnie.