W 1911 był współzałożycielem i członkiem zarządu Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi w Laskach.
W 1915 był członkiem sekcji prawno-politycznej Komitetu Narodowego Polskiego. W czasie I wojny światowej pracował w Polskim Komitecie Obywatelskim w Kijowie. W 1917 powrócił do kraju.
W 1919 został powołany przez Ministerstwo Sprawiedliwości na członka komisji prawa handlowego i procesu cywilnego oraz na członka redakcji Dziennika Urzędowego Ministra Sprawiedliwości. Był członkiem Rady Adwokackiej i Towarzystwa Prawa Międzynarodowego. W 1924 został docentem, a następnie profesorem Wyższej Szkoły Handlowej. W latach 1929–1931 był prorektorem, a w latach 1931–1932 rektorem WSH. Należał do korporacji akademickiej Aquilonia. Był także członkiem Komisji Kodyfikacyjnej i Trybunału Stanu. W wyborach w 1922 kandydował bezskutecznie z listy nr 8 (Chrześcijański Związek Jedności Narodowej) w okręgu wyborczym obejmującym województwo łódzkie. 9 kwietnia 1924 objął mandat senatorski w miejsce Stanisława Karpińskiego, który zrzekł się mandatuKurjer Warszawski, R.104, nr 101 (10 kwietnia 1924) - dod. poranny, s. 1.. W Senacie był członkiem klubu Związku Ludowo-NarodowegoDziennik Wileński, R.8, nr 75 (1 kwietnia 1924), s. 1..