Po I wojnie światowej zaczęła pracować jako architektka wnętrz. W 1919 r. otrzymała pierwsze duże zlecenie na urządzenie apartamentu modystki Suzanne Talbot przy rue de Lota. Stała się jedną z czołowych projektantek lakierowanych parawanów i paneli dekoracyjnych, popularnych wśród zwolenników stylu art déco. W 1922 r. otworzyła własną galerię Jean Désert przy Rue du Fauborg Saint Honoré, gdzie prezentowała swoje projekty. Jej klientami byli m.in. James Joyce, Elsa Schiaparelli i Ezra Pound. Podczas 14. Salon des Artistes Décorateurs w 1923 r. wyróżniła się jej całkowicie biała, lakierowana sypialnia. W tym samym roku brała udział w wystawie Union des Artistes Modernes i zwróciła na siebie uwagę twórców z kręgów De Stij i Bauhausu.
W latach 20. i 30. XX wieku stała się jedną z przedstawicielek nowych teorii projektowania i konstrukcji, współpracowała z twórcami modernistycznymi, w tym z Le Corbusierem i J.J.P. Oudem. Jako pierwsza z tej grupy w 1925 r. zaprezentowała meble wykonane z chromu, rur stalowych i szkła – w tym samym roku co Mies van der Rohe i Marcel Breuer, a znacznie wcześniej niż Le Corbusier. Meble te były wykorzystywane m.in. w jej własnych wnętrzach. Jej celem było tworzenie mebli z prostych elementów, które można regulować i zmieniać.