Od czasu udziału w pawilonie Le Corbusiera nie wystawiała. W czasie II wojny światowej wróciła do mieszkania przy rue Bonaparte w Paryżu, gdzie tworzyła kolejne projekty.
Po wojnie, aż do śmierci, kontynuowała pracę jako projektantka zarówno nad wieloma mniejszymi projektami mebli, ale też nad m.in. Centrum Kultury i Społeczeństwa (1946–1949). Z czasem zapomniana, popularność przywróciło jej w latach 70. XX wieku między innymi zainteresowanie Yvesa Saint Laurenta, który zaczął kolekcjonować jej meble. W ostatnim okresie współpracowała z Zeevem Aramem nad wprowadzeniem jej projektów mebli, dywanów i lamp do produkcji seryjnej na rynek światowy i przyznała jego firmie prawa do produkcji i dystrybucji swoich projektów.
Przykłady jej wczesnych prac znajdują się w Londynie w kolekcji Muzeum Wiktorii i Alberta. Jej rewolucyjne meble z rur stalowych, są uważane za klasyczne, m.in. regulowany stół E1027 stał się jednym z najbardziej znanych i najczęściej kopiowanych projektów na świecie i w 1978 r. znalazł się w stałej kolekcji wzornictwa Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku, a fotel Dragons został sprzedany w 2009 r. na aukcji za 21,9 mln euro.