Ze wspomnień i zeznań świadków wynika, że umundurowani Niemcy rozstrzeliwali Żydów podczas pogromu. Mykoła Terleckyj twierdził, że Niemcy znęcali się nad Żydami po zakończonej pracy i rozstrzelali 70 z nich. Koppel Holzman i Blima Hamerman wspominali, że 3 lipca wieczorem Niemcy rozstrzelali co dziesiątego Żyda. Według Joachima Sibcenera żołnierze niemieccy rozstrzelali wtedy 30 Żydów doprowadzonych na plac przy dawnej siedzibie NKWD. Niemcy brali udział także w biciu Żydów; niemiecki oficer uderzył w twarz Ginę Wieser, gdy ta poskarżyła się mu na Ukraińców. Potem Wieser została pobita do nieprzytomności przez innych Niemców. Alfred Jasiński widział, jak z przejeżdżającej ciężarówki wysiedli niemieccy żołnierze i przyłączyli się do bicia Żydów. Po kilku minutach bicie przerwał starszy żołnierz niemiecki i Niemcy odjechali.

3 lipca pogrom zakończył się wraz z nadejściem godziny policyjnej, ale rano 4 lipca rozgorzał na nowo. Tym razem oprócz mężczyzn do pracy przy zwłokach przypędzano żydowskie kobiety. Zmuszono je do układania zabitych Żydów na stos.