Pogrom został przerwany około południa 4 lipca przez niemieckiego komendanta miasta, który wydał obwieszczenie zakazujące mordów i grabieży pod groźbą śmierci. Niemcy uwolnili Żydów przymuszonych do pracy w dawnej siedzibie NKWD. Jednocześnie Niemcy zmusili Żydów (głównie żydowskie kobiety) do usuwania śladów pogromu.
Ofiary i sprawcy
Jak podaje Kai Struve, szacunki liczby ofiar pogromu wahają się od 160 do 400 zabitych. Niemcy oceniali, że zginęło 350 Żydów, taką samą liczbę podają encyklopedie Chołokost na tierritorii SSSR i Encyclopedia of Camps and Ghettos. Judenrat w Drohobyczu podawał w połowie lipca 1941, że zamordowano 400 Żydów. Struve przyjmuje, że zginęło od 160 do 350 osób.
Według Bogdana Musiała ofiarami pogromu byli nie tylko Żydzi, ale także ukraińscy i polscy współpracownicy władzy sowieckiej. Jednakże zdaniem żydowskich świadków pogrom miał charakter czysto antysemicki.