17 lipca 1920 w bitwie pod Chorupaniem został ranny w nogę i ewakuowany do szpitala. 9 sierpnia 1920, po zakończeniu leczenia, został przeniesiony do 1 syberyjskiego pułku piechoty (późniejszego 82 pułku piechoty) na stanowisko dowódcy 5 kompanii. Wyróżnił się 19 sierpnia 1920 w ataku na Maków Mazowiecki. 28 sierpnia 1920 dowódca pułku, major Franciszek Dindorf-Ankowicz sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, w którym napisał:
21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 82 pułku piechoty w garnizonie Brześć. Od 7 lutego do 11 czerwca 1921 był odkomenderowany na kurs doszkolenia młodszych oficerów w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie (39. klasa). W styczniu 1922 został zakwalifikowany przez Komisję generała porucznika Władysława Sikorskiego do awansu ma kapitana „za zasługi bojowe i organizacyjne”. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1351. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W latach 1924–1925 był przydzielony do Dowództwa 30 Dywizji Piechoty w Kobryniu na stanowisko oficera sztabu dowódcy piechoty dywizyjnej. We wrześniu 1925 wrócił do macierzystego pułku.