Dobra pani, mieszkanka starego dworu, z delikatnością spełnia dobre uczynki. Nakazuje zrobić nowe okno w domu ubogiej dziewczyny, by wpuścić do pomieszczenia więcej promieni słonecznych. Chora może teraz patrzeć na morze. Jedno dobre słowo pani dworu przynosi jej ogromną radość. Bóg nie zapomni dobrych czynów dziedziczki.
W wielkim, gwarnym mieście stoi stary dom z jasną i czystą kuchnią. Dziewczyna ubiera się skromnie i nosi czarną wstążkę na czepcu. Kiedyś była zaręczona z ubogim chłopakiem, którego kochała. Chłopak, chociaż darzy dziewczynę szczerą miłością, wybiera bogatą wdowę. Chce żyć w dostatku. Po latach spotykają się na ulicy. Mężczyzna choruje i jest nieszczęśliwy, źle wybrał. Wkrótce umiera. Kobieta nosi żałobę w sercu na zawsze.
Galeria
Przypisy
Linki zewnętrzne Rękopis baśni „Co przechowane, nie zapomniane” (audiobook na YouTube)
Kategoria:Literatura dziecięca i młodzieżowa Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1866