Pod koniec 1944 roku, wraz z wycofywaniem się Niemców z Bałkanów i postępem Armii Czerwonej oraz partyzantów, sytuacja Czetników w Serbii i Czarnogórze stawała się coraz trudniejsza. Mihailović, który opowiadał się za dalszą współpracą z Niemcami w celu zdobycia broni i amunicji, nakazał wszystkim siłom Czetników, również tym pod dowództwem Đurišicia w Czarnogórze, skierować się w stronę Bośni. Podczas gdy Czetnicy pomagali Niemcom w utrzymaniu kontroli nad liniami komunikacyjnymi, Mihailović jednocześnie starał się odzyskać poparcie zachodnich aliantów. Niemcy wycofali się z Czarnogóry na początku grudnia 1944 roku, wraz z wojskami Đurišicia. Czarnogórscy Czetnicy zostali w tym momencie zreorganizowani w trzy dywizje, wliczając w to sandżackich Czetników Vuka Kalaitovicia. Liczyli 8700 ludzi i towarzyszyło im około 3000 cywilów, głównie członków ich rodzin. Po 35-dniowym marszu, cierpiąc z powodu zimna, głodu i chorób, armia Đurišicia dotarła do góry Trebava w północno-wschodniej Bośni w połowie lutego 1945 roku. Po dołączeniu do reszty Czetników, Đurišić skrytykował dowództwo Mihailovicia i opowiedział się za odwrotem do Słowenii, gdzie miał dołączyć do innych jednostek Czetników i oczekiwać na przybycie zachodnich aliantów, w przeciwieństwie do nalegań Mihailovicia na powrót do Serbii.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bitwa na Lijevčkim Polu · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.