Po rozstaniu z Mihailoviciem rozmowy między przedstawicielami Drljevicia i Đurišicia nabrały tempa. Đurišić dostrzegł w tym szansę na zapewnienie bezpiecznego przejścia swojej armii do Słowenii. Na spotkaniu w Doboju negocjatorzy Drljevicia zażądali uznania Drljevicia za politycznego przywódcę Czarnogórców, uznania Rady Państwa Czarnogórskiego oraz przyłączenia czarnogórskich czetników do Czarnogórskiej Armii Narodowej. Đurišić postanowił zaakceptować wszystkie żądania Drljevicia, pod warunkiem zapewnienia pomocy rannym. Zachował również dowództwo operacyjne nad nową armią. Porozumienie zostało podpisane 22 marca w Zagrzebiu przez przedstawicieli obu stron.

Żadna ze stron nie była jednak szczera w swoich zobowiązaniach. Motywem Drljevicia było rozbicie organizacji czetnickiej i stworzenie iluzji siły dla Niemców, legitymizując w ten sposób swoją ideę niepodległości Czarnogóry. Miał również motyw, by wykorzystać porozumienie jako pułapkę dla Đurišicia, który popierał zjednoczenie Serbii i Czarnogóry. Motywem ustaszy, by pojmać Đurišicia, była także zemsta za masakry muzułmanów w południowo-wschodniej Bośni i Sandżaku, których dopuścił się czetnicki oddział Lim-Sandżak pod dowództwem Đurišicia. Z drugiej strony Đurišić nie chciał, by Drljević miał jakąkolwiek realną kontrolę nad swoją armią.