4 marca został wysłany na front rosyjski, gdzie 9 czerwca 1916 dostał się do niewoli.
23 lipca 1918 wstąpił do 1 pułku strzelców polskich na Syberii. W następnym miesiącu został mianowany chorążym i wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu w 6 kompanii. 6 stycznia 1920 dostał się do bolszewickiej niewoli. 23 października 1921 wrócił do Polski i został skierowany na kwarantannę.
18 lutego 1922 został przyjęty do Wojska Polskiego, mianowany podporucznikiem, zaliczony do Rezerwy armii z równoczesnym powołaniem do służby czynnej i wcielony do 82 pułku piechoty, który stacjonował w garnizonie Brześć. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 100. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Był kapitanem pułkowej drużyny piłkarskiej, która 27 lipca 1924 w finale mistrzostw 30 Dywizji Piechoty pokonała 4:0 drużynę 83 pułku piechoty z Kobrynia. Od 9 kwietnia do 20 grudnia 1925 był słuchaczem Oficerskiego Kursu Gimnastyczno-Sportowego w Centralnej Wojskowej Szkole Gimnastyki i Sportów w Poznaniu. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1927 i 113. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W sierpniu 1927 ponownie zdobył mistrzostwo 30 DP w piłce nożnej z drużyną 82 pp, a w rozegranych meczach zdobył dwie bramki.