Od 15 października 1927 do 3 lipca 1928 był słuchaczem VII Oficerskiego Kursu Wychowania Fizycznego w Centralnej Wojskowej Szkole Gimnastyki i Sportów w Poznaniu. 3 stycznia 1930 został przeniesiony do 9 Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego na stanowisko komendanta Ośrodka Wychowania Fizycznego w Brześciu nad Bugiem. W czerwcu 1934 wrócił do 82 pułku piechoty. W 1936 ukończył kurs dowódców batalionów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 58. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po awansie został przesunięty na stanowisko dowódcy I batalionu.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 walczył jako dowódca I batalionu 182 pułku piechoty. Po kapitulacji Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” (6 października 1939) uniknął niemieckiej niewoli, przyjechał do Warszawy i włączył się w prace konspiracyjne. 12 maja 1941 zajmował stanowisko referenta organizacyjnego Dzielnicy V Okręgu Warszawa-Miasto Związku Walki Zbrojnej. W 1943 został awansowany na podpułkownika. Do 4 sierpnia 1944 pełnił służbę na stanowisku zastępcy komendanta Obwodu Mokotów Armii Krajowej. Tego dnia udał się do Lasów Chojnowskich, gdzie objął dowództwo nad zgrupowaniem AK.