Recenzenci antologii uznali je za jedno ze słabszych w zbiorze, nie poświęcając mu większej uwagi.
Joanna Kułakowska – „Czerwone pantofelki” Opowiadanie debiutowało w antologii „Robimy rewolucję”, Słupek opowiadanie Kułakowskiej doceniła z powodu nastroju i wyrazistych bohaterów i uznała je za jedno z trzech najbardziej zapadających w pamieć w antologii (obok „Domu…” Sędzikowskiej i „Łyżwiarza” Kochańskiego). Jacek Dukaj uznał to opowiadanie za „przeciętne literacko”, i jedno z wielu opowiadań w zbiorze odstających poziomem od poziomu bardziej znanych nazwisk.
Mirosława Sędzikowska – „Dom wiedźmy ze wzgórza” Opowiadanie debiutowało w czasopiśmie „Fenix” (2/91). Słupek uznała to opowiadanie za „miłe” i „pozostawiające uczucie przytulności”, podobnie jak „Gucio” Studniarka, opisała je także za jedno z trzech najbardziej zapadających w pamieć w antologii (obok „Czerwonych…” Kułakowska i „Domu…” Sędzikowskiej). Opowiadanie zaliczyła do gatunku fantasy. Jacek Dukaj nazwał Sędzikowską „polską J.K. Rowling”, samo opowiadanie określił jako satyryczne.