Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 82 pułku piechoty w garnizonie Brześć na stanowisku dowódcy 7 kompanii. W styczniu 1922 został zakwalifikowany przez Komisję generała porucznika Władysława Sikorskiego do awansu ma kapitana „za zasługi bojowe i organizacyjne”. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1795. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od października 1923 do marca 1924 był odkomenderowany na kurs doszkolenia młodszych oficerów (59. klasa) w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Po ukończeniu kursu wrócił do pułku i od marca do maja 1924 dowodził w zastępstwie II batalionem. Później dowodził 1 kompanią ciężkich karabinów maszynowych, a następnie 5 kompanią strzelecką. Od 20 lutego do 25 maja 1926 był odkomenderowany na kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Po ukończeniu kursu ponownie objął dowództwo 1 kompanii ckm. Od czerwca do listopada 1927 dowodził w zastępstwie I batalionem. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 192. lokatą. W kwietniu tego roku został wyznaczony na stanowisko oficera sztabowego pułku. Od kwietnia do sierpnia 1928 oraz od kwietnia do lipca 1929 dowodził w zastępstwie I batalionem.