6 czerwca 1916 dostał się do rosyjskiej niewoli.
23 czerwca 1918 w Samarze wstępuje do organizacji wojskowo-politycznej pod nazwą „Polski komitet rewolucyjny do walki o wolność i zjednoczenie Polski”, która formuje pododdziały przyszłego 1 pułku strzelców polskich. 1 sierpnia 1918 został awansowany na podporucznika. Wziął udział we wszystkich walkach 1 pułku strzelców polskich z bolszewikami jako dowódca plutonu 3 kompanii. Wyróżnił się 17 listopada 1918 w bitwie pod wsią Bajriaka. 29 czerwca 1921 major Franciszek Dindorf-Ankowicz sporządził wniosek o jego odznaczenie Orderem Virtuti Militari. Po kapitulacji 5 Dywizji Strzelców Polskich na Syberii (10 stycznia 1920) uniknął bolszewickiej niewoli i 1 lipca tego roku dotarł drogą morską do Polski. Po przybyciu do kraju wstąpił do 1 syberyjskiego pułku piechoty (późniejszego 82 pułku piechoty) i w jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami jako dowódca 7 kompanii.