Rozdwojony w sobie Tytułowe rozdwojenie nie dotyczy dialogu autora z postacią z jego powieści, lecz przebiega przez samego autora, który jest i nadającym reguły komunikacji literackiej, i konkretnym pisarzem z jego własną historią osobistą, która w utworze ulega przetworzeniu, wreszcie pisarzem i czytelnikiem swoich książek, ich komentatorem. Wszystko to sprawia, że lektura powieści jest niezwykle wymagająca. Parnicki przewidując że jego utwór czeka niełatwy los, próbuje się bronić. Wyprzedza i odpiera ataki krytyków dawnych, obecnych i przyszłych. Dyskutuje z psycho- i socjogenetyzmem, strukturalizmem, mitografią, psychoanalizą i wieloma innymi prądami intelektualnymi.
Można sądy pojawiające się w powieści uznać za fikcyjne poglądy fikcyjnych osób. Wypowiadają je jednak postaci mocno realne: historyczny Atanagild, trochę tylko dotworzony i rzeczywisty autor. Istnieje wprawdzie jeszcze jakiś zewnętrzny autor, który zapisuje toczącą się rozmowę, a jeszcze inny, podrwiwa z dwóch pozostałych, podpatruje co robią, komentuje, w przerwach między rozdziałami podsuwa odpowiednie teksty, opracowania, dokumenty, przywołuje nazwiska licznych postaci historycznych. Drugi z nich stylizuje mowę pierwszego i Atanagilda, tak by przypominała składnię łacińską (bo tylko w takim języku można się porozumieć z Franko-Wizygotem).