Korytarze wewnętrzne miały 0,8 m szerokości, a schody wewnętrzne 1,20 m. Pierwotnie w budynku znajdowały się 624 mieszkania (po 24 na każdym piętrze), każde o powierzchni 28 ㎡.
Upadek mały|lewo|294x294px|Okna São Vito W 1985 r. czasopismo Veja em São Paulo napisało, że budynek był „być może największym skupiskiem ludzi w mieście, z trzema tysiącami mieszkańców, głównie nisko opłacanymi i zatrudnionymi na czarno robotnikami oraz prostytutkami”. W artykule z 2009 r. czasopismo Época stwierdziło, że budynek zaczął niszczeć w latach 80. XX wieku z powodu zamieszkiwania go w całości przez ubogą ludność, w przeciwieństwie do podobnych budynków, takich jak Edifício Copan, które przyciągały rodziny z klasy średniej. Pogorszenie stanu budynku nastąpiło, gdy zaczęto dzielić mieszkania na dwie części, a energia elektryczna zaczęła być pobierana nielegalnie (w 2002 r. 80% energii elektrycznej w budynku było pobierane nielegalnie). Innym powodem było zaprzestanie odbioru odpadów z posesji – śmieci były wtedy po prostu wyrzucane przez okna, razem z brudną wodą i jedzeniem. Mieszkańcy budynku mogli korzystać z wody z dwóch studni artezyjskich do 1982 r., kiedy rzeka Tamanduateí wylała i uległa zanieczyszczeniu. Firmę Sabesp wyznaczono jako odpowiedzialną za dostarczanie wody, co wiązało się z wyższymi kosztami. W 2002 r.