działała jeszcze tylko jedna z trzech wind, ale docierała ona tylko do 15. z 27 pięter, co powodowało półgodzinne kolejki mieszkańców w „godzinach szczytu”.
W tym czasie budynek był już nazywany „Balança, mas não Cai” (Rusza się, ale nie wali się) i „Treme-Treme”. Aby uzyskać dostęp do budynku, trzeba było albo uzyskać pozwolenie od kogoś, kto tam mieszka, albo cieszyć się zaufaniem innych mieszkańców. Inną opcją było siłowe wejście w asyście policji. Rabunki wśród miejscowej ludności były powszechne. Najczęściej kradzionymi przedmiotami były ubrania rozwieszone do wyschnięcia na wieszakach. Janio Quadros, ówczesny burmistrz São Paulo, był pierwszym, który nakazał rozbiórkę budynku, jednak nie została ona wykonana. Przemoc wewnątrz São Vito stopniowo wypędzała z niego ludzi. W 2002 r. było tam 150 opuszczonych mieszkań. W tym czasie planowano zmienić nazwę budynku na Bulevar Palace. Ponadto w 2002 r. 65% mieszkań było zadłużonych. Więcej osób zaczęło nie płacić rachunków, gdy Marta Suplicy ogłosiła w 2003 r. wyburzenie budynku, ponownie bez żadnych skutków.