Po śmierci Waldemara Wielkiego w 1319 roku i wymarciu brandenburskiej linii dynastii askańskiej opactwo straciło najważniejsze źródło dochodów. Do połowy XIV wieku placówka była plądrowana podczas walk rodów Quitzowów i Rochowów. W połowie XV wieku klasztor został miejscem pochówku członków dynastii Hohenzollernów. Około 1450 roku klasztor, będący u szczytu swojej potęgi, administrował 64 wsiami. W 1536, po wstąpieniu na tron Joachima II Hektora, szczątki trzech pochowanych tu monarchów przeniesiono do berlińskiej kolegiaty, a w 1539 w Brandenburgii wprowadzono luteranizm. Po śmierci opata w 1542 roku zakazano wyboru jego następcy, argumentując to zbyt małą liczbą zakonników. W 1543 klasztor opuściło ostatnich piętnastu braci, a placówkę oficjalnie zsekularyzowano.
Kompleks został zdewastowany podczas wojny trzynastoletniej. W połowie XVII wieku Fryderyk Wilhelm I zwany Wielkim Elektorem przekształcił zachodnie skrzydło klasztorne w dworek myśliwski i w tym celu przebudował je. Po wstąpieniu na tron elektorski króla Prus Fryderyka Wilhelma I Hohenzollerna rezydencja popadła w ruinę, podobnie jak reszta zabudowań klasztornych. W 1811 kompleks przeszedł w ręce prywatne.