Dary z Kordoby: powieść na tle przełomu lat 1018 i 1019 – powieść historyczna Teodora Parnickiego wydana w 1981 roku.
O książce Program modernizacji powieści historycznej, polegający na wprowadzeniu problematyki i rozwiązań wypracowanych przez dwudziestowieczną prozę psychologiczną, podjęty przez Parnickiego w jego pierwszych powieściach uległ rewizji w latach 50. wraz z arcydziełami Koniec «Zgody Narodów» i Słowo i ciało. Powieści Parnickiego mówią odtąd o procesie pisania historii, jej politycznych i kulturowych uwarunkowaniach, poświęcając wiele miejsca uwikłanej w nią jednostce. Uwaga autora skupia się coraz bardziej na samym tekście. Skłania to pisarza do zwrócenia się w stronę metaliteratury, do skupienia się na procesie twórczym, a jeszcze bardziej na pisaniu historii przez samego Parnickiego. Oznaką tego zwrotu było Zabij Kleopatrę (1968) i ostatni tom Nowej baśni (1970), po których pojawiły się kolejne metapowieści. Prawie każda nowa książka Parnickiego, poczynając od wyżej wymienionych, stanowiła reinterpretację dotychczasowych.